วันที่ 6 เมษายน 2567 นายนายนฤชา โฆษาศิวิไลซ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ พร้อมด้วย นางวาทิณี โฆษาศิวิไลซ์ นายกเหล่ากาชาดจังหวัดบุรีรัมย์ ผู้พิพากษาหัวหน้าศาลยุติธรรม รองผู้ว่าราชการจังหวัด หัวหน้าส่วนราชการ ทหาร ตำรวจ ประชาชนจิตอาสาพระราชทาน พ่อค้า ประชาชนทั่วไป ประกอบพิธีทำบุญตักบาตร พระสงฆ์ สามเณร จำนวน 172 รูป เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ เนื่องในวันที่ระลึกมหาจักรีบรมราชวงศ์ ที่บริเวณด้านหน้าศาลากลางจังหวัดบุรีรัมย์ หลังเดิม โดยมีพระธรรมวชิรสุตาภรณ์ เจ้าคณะจังหวัดบุรีรัมย์ และพระสงฆ์สมณศักดิ์ 10 รูปเจริญพระพุทธมนต์
ต่อจากนั้น เวลา 09.00 น. ที่ลานพระบรมราชาอนุสาวรีย์ รัชกาลที่ 1 อ.เมือง จ.บุรีรัมย์ นายนายนฤชา โฆษาศิวิไลซ์ ผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ พร้อมด้วย นางวาทิณี โฆษาศิวิไลซ์ นายกเหล่ากาชาดจังหวัดบุรีรัมย์ ข้าราชพลเรือน ตุลาการ ทหาร ตำรวจ อัยการ เหล่ากาชาดจังหวัด แม่บ้านมหาดไทย และประชาชนทุกหมู่เหล่า พร้อมใจกันประกอบพิธีวางพานพุ่มดอกไม้สดถวายราชสักการะ กล่าวคำถวายราชสดุดี เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ปฐมกษัตริย์แห่งพระบรมราชจักรีวงศ์ ที่ได้ทรงสถาปนากรุงรัตนโกสินทร์เป็นราชธานี ทรงปกครองปวงชนชาวไทย ให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขทั่วราชอาณาจักร ซึ่งพระมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ ได้ทรงเจริญรอยตามพระยุคลบาทสืบต่อกันมาโดยลำดับ
พระองค์ทรงสร้างกรุงเทพมหานคร เป็นศูนย์รวมแห่งความเจริญรุ่งเรือง อันได้แผ่ขยายความสุขสราญ ออกไปสู่พสกนิกรทั่วราชอาณาจักร ทรงจัดระเบียบการปกครอง ด้วยการชำระพระราชกำหนดกฎหมายให้บริบูรณ์ และชอบด้วยยุติธรรม ทรงอาราธนาคณะสงฆ์ ร่วมกันสังคายนาพระไตรปิฎกให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ เป็นหลักตราบเท่าปรัตยุบันกาล (ปรัด-ตะ-ยุ-บัน-กาน) ทรงฟื้นฟูวัฒนธรรมของชาติทุกสาขา อาทิ วรรณกรรมและงานศิลปหัตถกรรมอันงดงาม เป็นแบบฉบับแก่ช่างรุ่นต่อมา
จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2319 พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช ขณะขณะนั้นมีบรรดาศักดิ์เจ้าพระยาจักรี ในรัชสมัยสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช กรุงธนบุรี ได้เป็นยกทัพไปจัดระเบียบการปกครองที่แข็งเมืองทางภาคอีสานและเมืองนางรอง ทรงยกทัพไปตีเมืองจำปาศักดิ์ เมืองโขง และเมืองอัตปือ เมื่อคราวเสด็จกลับ ได้หยุดพักที่เมืองร้าง ทรงเห็นว่าที่มีชัยภูมิดี มีคูน้ำล้อมรอบจึงรวบรวมผู้คนก่อตั้งเมืองขึ้น ชื่อว่า “เมืองแปะ” ตามชื่อต้นไม้ท้องถิ่น จนกระทั้งปี พ.ศ.2476 ได้มีการจัดระเบียบราชการ บริหารส่วนภูมิภาคใหม่จึงได้ชื่อ “จังหวัดบุรีรัมย์” จนถึงปัจจุบัน
|